Kategoria: Pobożna Lektura

Jak wielu osłupiało na Jego widok – tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd i postać Jego była niepodobna do ludzi (Iz 52,14).

To, jak czujemy się w 2020 roku w Wielkim Tygodniu podczas pandemii koronawirusa, możemy porównać do tego, co musieli czuć Apostołowie – zamknięci, ukrywający się, gdy nagle zabrakło ich ukochanego Mistrza. Jakoś przyzwyczailiśmy się przecież do możliwości fizycznego przyjęcia Komunii świętej, swobodnego dostępu do sakramentu pokuty. W ogóle tak naprawdę mieliśmy swobodę praktykowania naszej wiary. A teraz?

Ludzie XXI wieku zatracili umiejętność odczytywania woli Boga ze znaków czasu, czyli wydarzeń, które nas spotykają. Dużo chętniej słuchamy opinii tzw. celebrytów, w większości wypadków ludzi ograniczonych intelektualnie i moralnie, niż Boga, który często przemawia do nas w sposób pośredni, wymagający wysiłku i dobrej woli, by Jego przekaz zrozumieć.

Rozpoczął się Wielki Post – okres liturgiczny, podczas którego częściej niż zwykle nasze myśli biegną ku Golgocie, aby rozważać Mękę Pana Jezusa. Jednocześnie, w kolejne dni, Kościół wspomina świętych patronów, wśród których są także męczennicy, czyli ludzie, których Pan Bóg powołał do naśladowania Go w cierpieniu. 7 marca wspominamy dwie młode chrześcijańskie męczennice: Perpetuę i Felicytę.

Urodzeni w rodzinach katolickich, a przynajmniej w społeczeństwie ukształtowanym przez chrześcijaństwo, nie doceniamy, jaki zaszczyt i jakie szczęście nas spotkało. Często wmawia się nam, że obecna cywilizacja jest owocem ewolucji, która z zadziwiającym determinizmem wiedzie w kierunku polepszenia stosunków na ziemi. Ten optymistyczny przesąd, rodem z epoki oświecenia, wynika z błędnego założenia, że człowiek jest z natury dobry i gdy nikt mu nie przeszkadza, żyje i postępuje moralnie.

Wiek XIX to okres, w którym Bóg obdarzył Francję wieloma łaskami. Była to odpowiedź na ogromną tragedię, która dotknęła Najstarszą Córkę Kościoła pod koniec XVIII stulecia – niezwykle krwawą rewolucję. Na ziemi francuskiej, która spłynęła krwią wielu męczenników, wielokrotnie objawiła się Maryja, by pokrzepić wierzących oraz udowodnić wątpiącym, że Bóg istnieje i działa w Kościele katolickim.

Gdyby ogłosić ranking na największego katolickiego twardziela, wysokie, kto wie czy nie najwyższe miejsce, uzyskałby w nim bez wątpienia św. Paweł z Tarsu. Apostoł Pogan był człowiekiem energicznym, rozsądnym, a jednocześnie gorliwym.

Rozważając tajemnicę Wcielenia Syna Bożego, nie możemy pominąć roli Matki Pana Jezusa w historii Zbawienia. Bogarodzica stanowi dla nas wzór oddania Bogu i poświęcenia rodzinie. Alternatywą dla służenia Bogu jest bowiem pójście śladem szatana i wypowiedzenie Stwórcy posłuszeństwa.

Czyżby piękna tradycja śpiewania kolęd w przestrzeni publicznej zanikała? Na antenie różnych stacji kolędy emitowane są prawie wyłącznie w Wigilię i Boże Narodzenie. Jeszcze w drugi dzień świąt tu i ówdzie mamy możliwość wysłuchania koncertów świątecznych i to właściwie koniec. A przecież okres Bożego Narodzenia trwa do święta Trzech Króli, a według polskiej tradycji pieśni o przyjściu na świat Pana Jezusa można śpiewać aż do 2 lutego.

Objawienie z Guadalupe stało się punktem przełomowym w misji nawracania Indian Meksyku. Przez kilka kolejnych lat miejscowi kapłani mieli pełne ręce roboty. Chrzcili wiernych tysiącami. Do 1538 roku, jak zanotował ówczesny kronikarz, nawróciło się około 9 milionów Indian.

27 listopada 1830 roku Matka Boża przekazała ludziom wielki dar – Cudowny Medalik. Jednocześnie dała się poznać, jako nasza Orędowniczka, modląca się nieustannie za wiernych i grzeszników do Swego Syna, Jezusa Chrystusa.

Święto 11 listopada to doskonała okazja do zadumy nad wielką wartością, jaką dla naszego narodu ma niepodległość oraz nad głębokim związkiem polskości z katolicyzmem. Kościół i niepodległość, Bóg i Ojczyzna to wbrew temu, co przez lata chcieli nam wmówić komuniści, wcale nie są wartości wykluczające się wzajemnie. Przeciwnie – łączy je głęboki związek.