Francuska propozycja deklaracji w sprawie „Praw człowieka, orientacji seksualnej i tożsamości płciowej”, pod którą w grudniu ub. roku podpisało się ostatecznie 66 państw członkowskich ONZ, posuwa naprzód program zawarty w Zasadach z Dżakarty – dokumencie z 2006 r., w którym roszczenia agendy homoseksualnej dotyczące m.in. zezwolenia na zawieranie „małżeństw” jednopłciowych, czy adopcji dzieci przez nie uznaje się za podstawowe prawa człowieka – podaje LifeSiteNews.com za portalem C-Fam.org.
Zasady z Dżakarty regulują m.in. stosowanie międzynarodowych standardów praw człowieka w odniesieniu do osób o „różnych orientacjach seksualnych” i „różnej tożsamości płciowej”. Dokument ten, chociaż nie uzyskał akceptacji większości państw członkowskich, wciąż stanowi wyznacznik dla innych dokumentów międzynarodowych, określając nowe standardy prawne.
Zasady z Dżakarty nie zostały wypracowane i przyjęte w wyniku porozumień międzyrządowych ale były określone bezpośrednio przez lobby homoseksualne.
Jak podaje portal C-Fam.org europejscy delegaci przy ONZ skarżyli się ostatnio, że pierwotna treść deklaracji francuskiej o depenalizacji homoseksualizmu na świecie, dyskutowanej najpierw wewnątrz UE, wprost odwoływała się do tzw. Zasad z Dżakarty. Jednak pod naciskiem Polski, Malty i Irlandii to odniesienie zostało usunięte.
Mimo to holenderski minister spraw zagranicznych Maxime Verhagen – jeden z głównych rzeczników deklaracji – wprost wezwał do zaakceptowania przy okazji deklaracji francuskiej Zasad z Dżakarty, jak uczynił to już jego rząd.
Z kolei członek Komisji Praw Człowieka Michael O’Flaherty odwołał się wprost do Zasad z Dżakarty, by zdefiniować pojęcia „orientacji seksualnej” oraz „tożsamości płciowej”, które pojawiły się w deklaracji francuskiej.
Zasady definiują „orientację seksualną” jako głęboki wewnętrzny pociąg danej osoby do intymnego i seksualnego związku z osobami tej samej, odmiennej lub obu płci. „Tożsamość płciową” z kolei zdefiniowano jako głęboko odczuwane indywidualne doświadczenie płci, które może ale nie musi odpowiadać faktycznej płci w momencie urodzenia. Chodzi także o osobiste odczucia względem własnego ciała, dopuszczające w związku z tym dobrowolnie wybraną zmianę wyglądu lub funkcji ciała w wyniku operacji chirurgicznej, zmiany ubioru, zachowania, mówienia itp.
Krytycy zauważają, że zapisy zawarte w Zasadach z Dżakarty, które pozornie uznają wolność wyrażania opinii bez względu na „orientacją seksualną” oraz „tożsamość płciową”, faktycznie oznaczają ograniczenie wolności słowa, gdyż wzywają państwa do zapewnienia takiego stanu rzeczy, w którym swoboda wypowiedzi nie będzie naruszała praw i wolności osób o odmiennej „orientacji seksualnej” i „tożsamości płciowej”. Podają oni przykłady z Kanady i Szwecji, gdzie duchowni wskazywali na grzeszność czynów homoseksualnych i z tego powodu wytaczano im procesy oraz skazywano na grzywny. Zapytują oni co będzie jeśli tego typu zasady zostaną wprowadzone na szerszą skalę.
Chociaż pierwotnie Polska, Malta oraz Irlandia sprzeciwiły się przyjęciu tekstu deklaracji o depenalizacji homoseksualizmu na świecie z powodu odniesienie się wprost do tzw. Zasad z Dżakarty, ostatecznie państwa te znalazły się pośród sygnatariuszy „Deklaracji o prawach człowieka, orientacji seksualnej i tożsamości płciowej” w nieco zmienionej formie, maskującej radykalny program lobby homoseksualnego.
Źródło: LifeSiteNews.com, AS
