Kampania zbierania podpisów pod przyjaznym rodzinie projektem ustawy uchylającym szkodliwe zapisy nowelizacji prawa „o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie” wchodzi w decydującą fazę. Do tej pory zebrano kilkanaście tysięcy podpisów. Termin składania podpisów mija 10 listopada br. Akcję zorganizowała Fundacja Narodowego Dnia Życia we współpracy z Komitetem Contra In Vitro.
– Toczy się bój o to, czy rodziny będą miały autonomię wychowawczą, czy państwo będzie chciało zaprowadzić w rodzinach swoje urzędnicze porządki – mówi Jacek Sapa z Fundacji Narodowego Dnia Życia. Jego zdaniem, po raz kolejny potrzebna jest inicjatywa zwykłych obywateli, bo partie polityczne nie stają na wysokości zadania, przyjmując prawo złe, niszczące Polskie rodziny.
– Przekonamy się, czy nasi przedstawiciele w Sejmie reprezentują interesy polskich rodzin. Zobaczymy, czy w wyborach będzie trzeba postawić na kogoś innego. Cieszy nas, że świadomość obywatelska jest coraz większa – powiedział Sapa, który był uczestnikiem radomskiego sympozjum ”Świętość życia małżeńskiego”.
Celem organizatorów akcji jest zebranie minimum 100 tys. podpisów pod projektem ustawy uchylającej złe prawo o tzw. przemocy w rodzinie. Zachęcają też wszystkich, którym leży na sercu dobro rodziny, aby włączyli się w akcję zbierania podpisów. Wszystkie potrzebne do tego formularze oraz projekt ustawy można znaleźć na stronach internetowych: www.ndz.org.pl oraz www.lepszeprawo.pl.
Nowelizację ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie podpisał 18 czerwca br. Bronisław Komorowski pełniący wówczas, jako marszałek Sejmu, obowiązki prezydenta Rzeczypospolitej. Uczynił to wbrew licznym głosom sprzeciwu m.in. ze strony samych rodzin, organizacji promujących rodziny i polskiego Episkopatu.
Proponowany projekt:
– likwiduje możliwość odbierania rodzicom dzieci przez administrację publiczną według niejasnych przesłanek i dopuszcza takie zdarzenia tylko w określonych sytuacjach powierzając to wyspecjalizowanym organom,
– zwiększa spójność systemu prawnego przez jasne przypisanie zapisów do właściwych im gałęzi prawa i wyeliminowanie prawa budzącego wątpliwości co do jego zgodności z ustawą zasadniczą,
– eliminuje nakładanie się kompetencji różnych organów w przypadku konieczności doraźnego umieszczenia dziecka w środowisku innym, niż rodzina,
– likwiduje bałagan legislacyjny polegający na wymieszaniu przepisów różnych gałęzi prawa, w sposób powodujący wątpliwości co do praktycznych możliwości ich wykonania,
– precyzyjnie określa, kto ponosi odpowiedzialność za decyzję o zabraniu dziecka z domu rodzinnego oraz do kogo należy obowiązek poinformowania o tym zdarzeniu sądu.
Źródło: KAI, PiotrSkarga.pl
