Przez pięć lat badacze z włoskiego Ośrodka Badań Jądrowych (ENEA) we Frascati pod Rzymem badali Całun Turyński. Naukowcy próbowali na różne sposoby, przy użyciu najnowszych technologii, stworzyć reprodukcję słynnej relikwii, w którą – jak głosi tradycja – zawinięte było ciało Chrystusa przed zmartwychwstaniem i doszli do wniosku, że współczesna nauka nie jest w stanie „odtworzyć” relikwii.
Rezultatom tych badań nie nadano sensacyjnego rozgłosu. Pochwalił to przewodniczący diecezjalnej komisji ds. Całunu Turyńskiego. Ks. prałat Giuseppe Ghiberti z uznaniem wyraził się o badaczach, „znających miarę”. Jego zdaniem „to bardzo rzadkie zjawisko, które nadaje wiadomości należytej powagi”.
„L’Osservatore Romano” w swym wydaniu z 29 grudnia donosi o ogłoszonych niedawno wynikach starań naukowców, z uznaniem wyrażając się o powściągliwości i dyskrecji włoskich badaczy. Całun – stwierdza gazeta – pozostaje „wyzwaniem dla ludzkiego rozumu”.
Gdyby choć jedno z serii doświadczeń, przeprowadzonych we Frascati powiodło się, otwarta byłaby droga dla rozmaitych hipotez, podważających opinię o prawdziwości płótna – zauważa watykański dziennik, po czym dodaje, że „do przeprowadzenia eksperymentu na powierzchni całego Całunu (4,36 m na 1,10) potrzebna byłaby moc 34 bilionów watów: jest to ilość, która – zdaniem naukowców z ENEA – «jest dziś nieosiągalna i uniemożliwia reprodukcję całego wizerunku przy użyciu jednego tylko lasera, ponieważ takiej mocy nie wytwarza żadne źródło światła vuv (promieniowanie ultrafioletowe w próżni) z produkowanych obecnie (najpotężniejsze dostępne na rynku osiągają kilka miliardów watów)»”.
W tym samym numerze „L’Osservatore Romano” zamieszcza artykuł, mówiący o wojennych losach Całunu, który we wrześniu 1939 roku na życzenie jego właściciela, króla Włoch, przeniesiony został najpierw z turyńskiej katedry do jego rzymskiej rezydencji na Kwirynale, a następnie ukryty w klasztorze Montevergine koło Avellino w Kampanii. Niemałą rolę odegrał w tym ówczesny substytut Sekretariatu Stanu, prałat Giovanni Battista Montini, późniejszy Paweł VI. Wiktor Emanuel III poprosił o ukrycie relikwii najpierw Watykan, gdzie jednak, jak uznano, nie byłaby ona bezpieczna.
Całun opuścił Turyn 7 września, nazajutrz był już w Rzymie, a 25 września dotarł do Montevergine. Tam umieszczono go początkowo w niszy muru obronnego na głębokości 88 metrów, następnie w wykutym w litej skale tunelu ponad sześćdziesiąt metrów niżej.
Po zajęciu Włoch przez Niemcy, we wrześniu 1943 r., istniała obawa, że relikwią zainteresuje się sam Hitler, który – jak wiadomo – poszukiwał m.in. Świętego Graala. Nikt z wąskiego grona osób, które wiedziały, gdzie przechowywany jest Całun, nie zdradził tej tajemnicy i mógł on po zakończeniu działań wojennych powrócić do Turynu. Nastąpiło to 28 października 1946 roku, a więc już po plebiscycie, w którym większość Włochów opowiedziała się za obaleniem monarchii i za republiką.
Ostatni król Włoch Humbert II, zmarły na wygnaniu w Genewie w marcu 1983 roku, zapisał w testamencie Całun Janowi Pawłowi II, który postanowił, że nadal będzie on przechowywany w turyńskiej katedrze.
Źródło: KAI
