Konwencja narzuca krajom, które ją ratyfikują, obowiązek wprowadzenia do szkół na wszystkich poziomach nauczania edukacji seksualnej, która „ma nauczać pełnej akceptacji tożsamości młodych ludzi” oraz promować metody i środki zapobiegania niechcianej ciąży oraz chorobom przenoszonym drogą płciową. Konwencja zabrania jakiejkolwiek formy dyskryminacji młodzieży, w tym dyskryminacji z powodu „orientacji seksualnej” oraz głoszonych opinii.
Zgodnie z konwencją młodzi ludzie już w wieku 15 lat „mają prawo do swobodnego wyboru partnera życiowego, do wspólnego życia z nim i do założenia małżeństwa opartego na równych prawach”. (art. 20) Ci młodzi ludzie mają także prawo do wyboru religii, jakiej chcą i do głosowania w wyborach powszechnych (art. 17 i 21).
Kolejne skandaliczne zapisy mówią o tym, że młodzież ma prawo do własnej tożsamości budowanej w oparciu o indywidualne cechy płci, „orientację seksualną” itp. Konwencja narzuca także obowiązek przekazania nadzoru nad respektowaniem tych wszystkich praw ponadnarodowej iberoamerykańskiej organizacji młodzieżowej.
Paragwajska Izba Deputowanych, mimo silnego nacisku organizacji międzynarodowych, rządu i mediów nie zgodziła się na ratyfikację dokumentu.
Konwencję przyjęły i ratyfikowały do tej pory: Republika Dominikany, Ekwador, Kostaryka, Honduras, Urugwaj i Boliwia. Podpisały, ale nie ratyfikowały jej jeszcze: Kuba, Gwatemala, Meksyk, Nikaragua, Paragwaj, Peru, Portugalia, Wenezuela oraz Panama.
Źródło: LifeSiteNews.com, AS
