Jaka prawica potrzebna Polsce?

2013-07-01 00:00:00
Jaka prawica potrzebna Polsce?
Dnia 28 czerwca sala spotkań Klubu Inteligencji Katolickiej w Lublinie wypełniła się słuchaczami. Na zaproszenie Klubu „Polonia Christiana” i lubelskiego KIK-u przybył Jan Łopuszański. Obraz polskiej prawicy, ale także najważniejsze wyzwania dla polskiego patriotyzmu stanowiły treść jego prelekcji.

Poseł wielu kadencji, wykładowca stosunków międzynarodowych i publicysta podjął się próby odpowiedzi na pytanie: Jaka prawica potrzebna Polsce? W swoim wystąpieniu zwrócił uwagę na wieloznaczność terminu „prawica”. Zarysował panoramę inicjatyw politycznych w Polce AD 2013 oraz dokonał jej interpretacji. Zwrócił uwagę na wyznaczniki ideowe, takie jak stosunek do katolicyzmu i klasycznej kultury czy poglądy w sferze ekonomicznej. Wskazał na rosnące znaczenie odniesień do tradycji politycznych II RP. Szczególnie ciekawa była analiza usiłująca odgadnąć inspiracje (czy wręcz „dźwignie wpływów”) mające swoje źródła w polityce mocarstw europejskich i światowych. To one są zdaniem J. Łopuszańskiego powodem znaczących zmian, które zarysowują się na prawej stronie polskiej sceny politycznej.

Prelegent wskazał na jałowość „wizerunkowych” sporów największych partii zastępujących w znacznej mierze rzeczywistą debatę publiczną. Także spory historyczne powinny, jego zdaniem, ustąpić miejsca rozstrzyganiu rzeczywistych problemów Polski i Polaków. Aby tak się działo polska prawica potrzebuje „drugiej i trzeciej linii polityki” – osób i i instytucji stanowiących zaplecze intelektualne i organizacyjne dla kierowania sprawami kraju. Stopień zamętu w sferze społeczno-politycznej jest jednak tak duży, że polscy patrioci potrzebują odnowy duchowej: powrotu do Kościoła w jego wymiarze horyzontalnym (Kościoła jako wspólnoty człowieka z Bogiem), co może się dokonać chociażby poprzez przeżycie rekolekcji. Spointowana tak poważnym wezwaniem prelekcja dała impuls do długiej i gorącej dyskusji.


KS.
Na początku września obchodzimy kolejną rocznicę wybuchu II wojny światowej. To bardzo dobra okazja, aby za pośrednictwem Matki Bożej zwrócić się do Tronu Bożego z wołaniem o pokój. Dlatego właśnie Stowarzyszenie Ks. Piotra Skargi prowadzi aktualnie kampanię „Królowo Pokoju, oddaję się pod Twoją Opiekę!” i zaprasza do udziału w niej wszystkich, którym sprawa pokoju leży na sercu.
Już za miesiąc, 19 września, przedstawiciele Stowarzyszenia Ks. Piotra Skargi w imieniu osób biorących udział w naszej kampanii złożą w La Salette, w miejscu objawienia Matki Bożej, karty zawierzenia z podziękowaniami oraz prośbami do Saletyńskiej Pani. Wtedy też w 180. Rocznicę objawień podarujemy Maryi okazały bukiet pięknych róż, takich, jakie przyozdabiały suknię Niepokalanej podczas objawienia, a za wszystkich uczestników naszej akcji zostanie odprawiona Msza.
– Wszelkie argumenty zawiodły. Z grzeczności jednak przyjął Cudowny Medalik. Potem proponowałem mu spowiedź. „Nie jestem przygotowany, żadną miarą” – brzmiała odpowiedź. Lecz w tym samym momencie padł na kolana, jakby wyższą siłą zmuszony. Spowiedź się zaczęła; młody człowiek płakał jak dziecko. Niepokalana zwyciężyła – opowiadał swoim współbraciom o tym cudownym nawróceniu św. Maksymilian Maria Kolbe, którego kolejną rocznicę męczeńskiej śmierci obchodzimy 14 sierpnia.
Proroctwa przygotowały świat na nadejście Zbawiciela, a ci, którzy nie uwierzyli w nie, odrzucili Pana Jezusa, skazując Go na śmierć krzyżową. Siebie zaś skazali na ryzyko potępienia. To przejmująca lekcja także dla nas: ignorowanie Bożych ostrzeżeń zawsze niesie za sobą tragiczne skutki. Aby nie powielać błędów historii i nauczyć się odczytywać znaki czasów, warto sięgnąć po wyjątkową książkę „Proroctwa nie lekceważcie! Przepowiednie dla Polski”.
Coraz więcej młodych ludzi odchodzi dziś od Boga i Kościoła. Jeśli i Ty borykasz się z tym problemem w swoim otoczeniu, mamy dla Ciebie wyjątkową propozycję. Weź udział w naszej kampanii „Jak utrzymać wiarę dzieci?”, odbierz wyjątkowy poradnik dla rodziców, dziadków oraz chrzestnych i dowiedz się, jak rozmawiać z dziećmi o wierze, modlić się o ich nawrócenie i nie tracić nadziei na ich powrót do Chrystusa.