Podobno wszechświat się rozszerza, i to dosyć szybko. Mówi się, że galaktyki oddalone o milion lat świetlnych uciekają z prędkością dwudziestu kilometrów na sekundę, a odległe o miliard takich lat – tysiąc razy szybciej. Nie wnikam, ile prawdy w tych spekulacjach, zanadto uradowany ową wizją – niezmiernie mnie bowiem cieszą wszelkie przejawy rozrastania się dzieł Bożych. Tej radości jednak nie podziela wielu piewców romantycznej wizji bliskiego spotkania trzeciego stopnia z przedstawicielami pozaziemskiej cywilizacji, ponieważ oddalanie się światów nieubłaganie redukuje możliwość międzygalaktycznego kontaktu.

Ale nie smućcie się, romantyczni wizjonerzy! Taki kontakt nigdy wszak nie był możliwy – z tego najprostszego powodu, że poza Ziemią nie istnieją żadne fizyczne istoty rozumne. Dowodzi tego porządek stworzenia. Przecież Bóg nie stworzył żadnej innej oprócz człowieka istoty na własny wzór i podobieństwo. Syn Boży stał się człowiekiem – nie żadnym innym bytem cielesnym. Gdyby inne planety zamieszkiwały istoty obdarzone rozumem, wolną wolą i duszą nieśmiertelną, musiałyby one albo nie popełnić grzechu pierworodnego (o czym z pewnością Stwórca poinformowałby pierwszych ludzi), albo Bóg dla ich zbawienia musiałby wcielić się w jedną z nich (a w takiej sytuacji miałby więcej niż jednego Syna).

Uwielbiam fantastykę – pasjami lubię zanurzać się w romantyczne wizje wyimaginowanych światów w odległych galaktykach, gdzie aż się roi od Obcych – bo podstawową wartością dobrej fantastyki jest ukazywanie w nierzeczywistym sztafażu prawdy o naszej, ludzkiej rzeczywistości. Tymczasem prawda o wszechświecie swoim romantyzmem przebija wszystkie (nie)możliwe wizje: jesteśmy sami w bezkresie kosmosu! To dopiero przyprawia o dreszcz emocji. Cała rosnąca nieustannie przestrzeń pozaziemska została stworzona wyłącznie dla nas – a sygnały słane przez ludzkość w tę przestrzeń odbiera tylko Bóg (oraz szatan). I zostanie tak po wiek wieków – również wtedy, gdy Pan uczyni niebo nowe i ziemię nową (Ap 21,1).