Trzydzieści lat temu, 3 czerwca 1996 roku, Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił świętym brata Jana Grandego, szesnastowiecznego hiszpańskiego zakonnika bonifratra, opiekuna chorych i ubogich. Jako cud niezbędny do uznania jego świętości Stolica Apostolska uznała uzdrowienie cierpiącej na nieuleczalną chorobę polskiej felicjanki, siostry Marii Reginy Hoeflich.

Szukając źródeł pobożności św. Jana Grandego, musimy cofnąć się do jego lat dziecięcych, gdy wzrastał fizycznie i duchowo pod opieką pobożnych rodziców: ojca Krzysztofa, z zawodu kowala, i matki Elżbiety Román.

Urodzony 6 marca 1546 roku w leżącym nieopodal Sewilli hiszpańskim miasteczku Carmona, podstawową wiedzę religijną i ogólną zdobył w rodzinnej parafii pw. św. Piotra. Pełnił tam posługę ministranta oraz śpiewał w miejscowym chórze. Bardzo go sobie cenił ówczesny proboszcz, o. Sakristan. Podziwiając niezwykłą pobożność chłopca, upatrywał w nim przyszłego kapłana.

Gdy Jan miał jedenaście lat, osierocił go ojciec. Odpowiedzialna za wychowanie gromadki dzieci matka dwa lata później wyszła ponownie za mąż za Krzysztofa Fontanillasa. Ojczym wyszukał mu miejsce u sewilskiego sukiennika, by mógł zdobyć zawód ­kupca.

[Pełny tekst w numerze papierowym]