Domy zakonne szeroko otwarte

2 lutego – w święto Ofiarowania Pańskiego – Kościół obchodzi Dzień Życia Konsekrowanego. Jest to dzień szczególnej modlitwy za osoby, które ofiarowały swoje życie Panu Bogu. Zakonnicy, zakonnice i inne osoby konsekrowane odnawiają w tym dniu swoje śluby. W kościołach zbierane są datki na rzecz zakonów klauzurowych, które oddane są całkowicie modlitwie. 

Jak podkreśla ks. bp Kazimierz Gurda, dom zakonny to przestrzeń dla każdego. Nie tylko dla tych „dobrze ułożonych”, którzy chcą się dalej duchowo rozwijać. – Do tego domu może przyjść człowiek, który w Pana Boga nie wierzy, ale go poszukuje, może przyjść człowiek wierzący, który ma trudności w wierze – wyjaśnia bp Kazimierz Gurda. Przewodniczący Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego wyjaśnia, że wspólnoty zakonne są takimi domami, w których każdy, kto tam wejdzie, będzie mógł doświadczyć obecności i bliskości Pana Boga.

– To nie mury i struktury nadają kształt domowi zakonnemu, ale osoby, które tworzą wspólnotę. Nasz dom, nasza wspólnota domowa jest podstawowym środowiskiem naszego życia i naszego wzrastania. W niej, razem z naszymi siostrami w Chrystusie, chcemy dojrzewać i pomagać sobie wzajemnie we wzrastaniu w wymiarze ludzkim, duchowym i apostolskim, włączając się w ten sposób w budowanie komunii Kościoła – wyjaśnia s. Małgorzata Krupecka, urszulanka. Z kolei matka Alicja od Najświętszego Oblicza, karmelitanka bosa z Kielc, dodaje: – Na ile poszczególne osoby będą same szukały dróg prowadzących do zjednoczenia z Bogiem i między sobą, na tyle swoim ukrytym życiem, modlitwą i ofiarą będą skutecznie pomagać braciom i siostrom, towarzysząc im na drogach współczesności.

Zakonnice i zakonnicy zgodnie przyznają, że choć sensu życia konsekrowanego nie da się ani uzasadnić, ani zmierzyć liczbą i wydajnością różnego typu placówek i dzieł, to jednak zaangażowanie dla współczesnych jest nieodłącznym aspektem życia poświęconego Bogu.

O. Kazimierz Malinowski z Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonów Męskich wskazuje na liczne dzieła, które zakonnicy prowadzą z myślą o tych, którzy zagubili się w różnego typu nałogach i problemach, a chcą odnaleźć Boga w swoim życiu. Jako przykład franciszkanin podaje ośrodek „Dom Nadziei” prowadzony przez Misjonarzy Świętej Rodziny, który pomaga młodzieży uzależnionej od substancji psychoaktywnych.

Wychowanie i pomoc cierpiącym – to domena sióstr zakonnych. Prowadzą one żłobki, przedszkola, akademiki. Pracują jako lekarki, pielęgniarki, opiekunki środowiskowe. Niemała grupa sióstr realizuje powołanie poprzez duszpasterstwo rekolekcyjne, poradnictwo psychologiczne, rodzinne i pedagogiczne. Jak przyznają siostry, potrzeby są większe niż możliwości, związane z ograniczoną liczbą powołań. – Mimo zmniejszającej się liczby sióstr zakonnych w Polsce, na perspektywy życia konsekrowanego zarówno w naszym kraju, jak i w wołającej o nową ewangelizację Europie, trzeba patrzeć z nadzieją – dodają.

W liście na Dzień Życia Konsekrowanego biskupi podkreślają, że życie konsekrowane i troska o jego rozwój są sprawą całego Kościoła. Dlatego wierzący powinni otoczyć powołanych wsparciem modlitewnym, duchowym i materialnym. Biskupi zaznaczają, że „choć życie konsekrowane nie jest drogą wspólną dla wszystkich chrześcijan, to stanowi ono szczególną formę życia chrześcijańskiego”. Jak uzasadniają, „bez niego Kościół nie byłby w pełni sobą, a radykalizm powołania chrześcijańskiego nie byłby w pełni widoczny”.

Taca zebrana w kościołach 2 lutego przeznaczona jest na rzecz zakonów klauzurowych. W Polsce znajduje się 87 klasztorów klauzurowo-kontemplacyjnych. Wszystkich sióstr klauzurowych jest 1412. Zgodnie z charyzmatem tych wspólnot, większość czasu poświęcają modlitwie. Tymczasem utrzymanie klasztorów, w większości wielowiekowych, jest bardzo kosztowne. W akcję pomocy zakonom od 2006 r. włączyła się Sekcja Polska Stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, która organizuje kampanię „Cicha i wierna obecność”. W latach 2010-2011 stowarzyszenie przekazało ok. 2 mln zł na wsparcie dla sióstr i na remonty klasztorów. Pomoc „Kirche in Not” dla zakonów kontemplacyjnym w Polsce sięga 1957 r., kiedy to kard. Stefan Wyszyński poprosił o takie wsparcie założyciela dzieła, o. Werenfrieda van Straatena.

Źródło: Biuro Prasowe Episkopatu Polski