Dla człowieka wierzącego babcia czy dziadek modlący się z miłością w intencji swoich wnuków jest nieocenionym skarbem w tych niezwykle trudnych i burzliwych czasach, gdy propagowany jest model życia bez Boga, bez tradycji, bez szacunku dla godności człowieka.

Jakże piękne są słowa modlitwy papieża Benedykta XVI w intencji dziadków: Panie Jezu, Ty narodziłeś się z Dziewicy Maryi, córki świętych Anny i Joachima. Patrz z miłością na dziadków na całym świecie. Ochraniaj ich! Oni są bogactwem dla rodzin, dla Kościoła i dla całego społeczeństwa. Ojciec Święty przypominał ponadto, że dziadkowie są dla swojej rodziny mocnymi filarami wiary ewangelicznej, stróżami szlachetnych wartości rodziny, żywymi skarbcami trwałych tradycji religijnych, a także nauczycielami mądrości i odwagi, ­przekazując przyszłym pokoleniom owoce swoich dojrzałych doświadczeń ludzkich i duchowych.

Choćby z tych powodów każdy powinien doceniać obecność i rolę dziadków, nie zaniedbywać ich, okazywać im miłość i szacunek.

Święty wzór

Dziadkowie mogą być wspaniałymi wzorami cnót, tak jak chociażby św. Monika. Ta znana z żarliwego życia modlitewnego matka wielkiego teologa, św. Augustyna z Hippony, była też babcią. Augustyn, zanim się nawrócił, miał bowiem towarzyszkę życia, która urodziła mu syna o imieniu Adeodat. Dziecko pozostawało pod opieką św. Moniki i Augustyna. Przyszły święty wraz z synem przyjął chrzest w tym samym dniu. Monika zapewniła swojemu wnukowi (który zmarł w wieku zaledwie 16 lat) najcenniejszy skarb – stworzyła warunki do tego, by mógł się zbawić, zabiegając wytrwale nie tylko o nawrócenie syna, ale także o chrzest wnuka.

Pomagać żyć świętym życiem

Mimo niepewności co do przyszłości wnuków, dziadkowie przede wszystkim powinni starać się dbać o przekazywanie im wiary i dobrych wzorców. Powinni starać się pomagać dzieciom swoich dzieci żyć świętym życiem, zasiewać ziarna wiary, nadziei i miłości.

Tak właśnie czynią tysiące osób zaangażowanych w ruch Apostolatu Dziadków. Seniorzy powierzają w nim siebie i swoje rodziny Najświętszemu Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Maryi.

Ruch ten zachęca do realizacji powołania dziadków, do przekazywania wiary, odmawiania Różańca i innych modlitw w intencji wnuków i wszystkich dzieci na świecie. Pomaga nie tylko w pogłębieniu wiedzy na temat nauczania Kościoła, ale także ukazuje jak stać się świadkiem Chrystusa w rodzinie i w społeczeństwie.

Dziadkowie są skarbem

Dziadkowie mają swoje wyjątkowe powołanie. Są też skarbem, o który powinniśmy się troszczyć. Papież Benedykt XVI, nawiązując do słów św. Jana Pawła II, w przemówieniu skierowanym do uczestników Zgromadzenia Plenarnego Papieskiej Rady ds. Rodziny 5 kwietnia 2008 roku mówił: W żaden sposób nie należy wykluczać [dziadków] z kręgu rodzinnego. Są oni skarbem, którego nie należy odmawiać młodemu pokoleniu, zwłaszcza gdy dają świadectwo swojej wiary… Kto nie pamięta swoich dziadków? Kto może zapomnieć o ich obecności i ich świadectwie przy domowym ognisku? Ilu z nas nosi ich imiona jako znak ciągłości i wdzięczności! W rodzinach panuje zwyczaj, że po ich odejściu wspomina się ich urodziny, odprawiając Mszę za spokój ich dusz, a jeśli to możliwe, odwiedzając cmentarz. Te i inne gesty miłości i wiary są wyrazem naszej wdzięczności wobec nich. Oddawali siebie, poświęcali się dla nas, a w niektórych przypadkach również oddawali swoje życie. Kościół zawsze zwracał szczególną uwagę na dziadków, uznając ich za wielki skarb zarówno z ludzkiego i społecznego, jak i religijnego i duchowego punktu widzenia.

Benedykt XVI przypomniał także, że w przeszłości dziadkowie odgrywali ważną rolę w życiu i rozwoju rodziny, dając żywe świadectwo troski, poświęcenia i codziennego daru z siebie bez zastrzeżeń. Byli także świadkami historii osobistej i społecznej, która nadal żyje w ich wspomnieniach i mądrości.

Dzisiaj ta rola niestety została zdegradowana wskutek głębokich przemian w życiu rodzin. Niemniej, papież wskazał, że należy zrobić wszystko co w naszej mocy – jako całego społeczeństwa – by w obliczu zachodzących zmian i szerzenia się „kultury śmierci” dziadkowie powrócili do bycia żywą obecnością w rodzinie, w Kościele i w społeczeństwie. Są bowiem oznaką jedności i wartości opartych na wierności oraz wyjątkowej miłości, która rodzi wiarę i radość życia.

Moralny i duchowy punkt odniesienia

Bez mądrości życiowej, talentów i doświadczeń milionów dziadków nie da się zbudować przyszłości, ponieważ są oni moralnym i duchowym punktem odniesienia.
Dziadkowie często pozostają opoką, jedynym punktem stabilności dla poranionych rodzin, sami ciężko znosząc wieści o rozwodach wnuków, ich uzależnieniu od alkoholu, narkotyków czy stosowaniu przemocy. Trwając w wierze oraz dając niezachwiany przykład wierności Bogu tak w radościach, jak i smutkach życia rodzinnego, służą nam wszystkim w nieoceniony sposób.
Niech Bóg im błogosławi!