Niepokoje pochodzą z miłości własnej. Zwyczajnie boimy się, żebyśmy nie utracili tego, co mamy, albo żebyśmy uzyskali to, czego pragniemy. Czy to są te rzeczy, które się ma albo które się chce mieć?

Wszystko, co jest poza Panem Bogiem, może być dla nas przeszkodą. Jeden boi się utraty zdrowia, inny czuły jest na punkcie swojego honoru, pochwały, ludzkiego szacunku, inny obawia się utraty zajęcia itp. Przeszkodą mogą być drobiazgi nawet.

Wszystko jest dobre, czego sobie Niepokalana życzy. Do Niej się mamy przywiązać, a nie do innych rzeczy. Dobre są one o tyle, o ile Niepokalana życzy ich sobie.
Nie ma racji się trapić, chociaż byśmy inne rzeczy, któreśmy pokochali, utracili po pewnym czasie. Bardzo ważną jest rzeczą, żeby się nie przywiązywać do rzeczy drugorzędnych, ale do istotnych.

Pamięć na to, komu się służy, dodaje dużo energii. Im trudniej się do czegoś zabrać, tym większy pożytek dla sprawy Niepokalanej. Jeżeli się czuje naturalny wstręt, to może być oznaką, że to będzie wolą Niepokalanej i że będzie z tego duży owoc. Diabeł też czuwa, dlatego budzi odrazę i stara się, byśmy nie zabrali się tak gorliwie i z zapałem. Diabeł będzie używał przeklętych i świętych rzeczy, żeby swój cel osiągnąć. Zobaczycie w praktyce. Jak sprawa była w projekcie, był zapał. Kiedy projekt potwierdzono, a więc wola Niepokalanej jasna, wnet ręce opadają. Ponieważ jest już jasna wola Boża, dlatego Pan Bóg zamyka swoje światło i wstręty będą się budzić.

Bardzo uważajmy na to, żeby nie było smutku i przygnębienia. Jeden mamy cel – Niepokalaną. Oczywiście, że celem jest Pan Bóg. Możemy być spokojni, że między Panem Jezusem a Niepokalaną nie ma nic do zarzucenia. Tam jest najściślejsza łączność. Smutek jest niepotrzebny.

Pozwólmy się Niepokalanej prowadzić. Im natura będzie się więcej buntować, tym większa będzie zasługa.

Konferencje świętego Maksymiliana Marii Kolbego, Wydawnictwo Ojców Franciszkanów, Niepokalanów 1990, s. 291–292.
Tytuł pochodzi od Redakcji.